Rust in jou

Heb je dat ook wel eens? Alles tegelijk? Je fietsband is lek, en de klok, de weegschaal, de afstandsbediening en steeds meer lampen weigeren dienst. Je moet schoenveters kopen, en nietjes, en gootsteenontstopper, en cadeautjes voor jarige vriendinnen. De auto moet voor een APK naar de garage, visitekaartjes zijn op, je moet naar de kapper, en naar de tandarts, en de tuin moet winterklaar want anders vriest alles straks kapot. Je bent een handschoen verloren (altijd één). Iemand heeft geprobeerd via internet je creditcard te misbruiken, dus je moet een nieuwe aanvragen. De muizen zijn terug en vieren nachtelijke rommelige feestjes in de kast. Je paspoort is verlopen en je rijbewijs bijna. Het oud papier moet nu echt worden weggebracht, de lege flessen naar de glasbak, dat fijne bloesje op de hand gewassen en die knopen aan de winterjas gezet. Om volstrekt onduidelijke redenen kan je ineens geen foto’s meer uploaden, wordt de krant niet bezorgd, ben je je oplader kwijt, en trouwens ook je leesbril, maar er liggen er wel vier met één pootje.

Zielugh!

Nee, helemaal niet zielig natuurlijk. Dit is part of the deal, dit is hoe het (Westerse) leven er soms uitziet; gedoe en geregel, dat hoort bij een vol leven, met vrienden en spullen en bezigheden. Maar soms is het gewoon véél. Of beter gezegd: het voelt als veel.

Ik heb een paar keer een reis gemaakt met alleen een rugzak met kleding, een paar boeken en wat tekenspulletjes (en oké, een smartfoon); heel erg fijn was dat! Het leven wordt weer simpel en puur, overzichtelijk. Weinig comfort maar ook weinig verplichtingen. Tijd voor alles, dus ook voor niksigheid, lummelen, dromen.

Het doet me denken aan de tijd van de borstkanker en de chemo’s: de ballast valt weg. Er moet niets meer.

Een stukje uit mijn dagboek, geschreven in mei 2005, nadat ik weer overeind was gekomen na een chemokuur:

“Ik scharrel buiten om het huis, tuttel met de plantjes, helemaal in slow-motion stand. De zon schijnt, de natuur is voluit aanwezig, heel lichtgroen blad, blauwe lucht. Ik knip met een schaartje de dode bloemetjes uit een paar potten violen, en geniet van de rust in mezelf. Er is weer een stap gezet. Een kuur, natuurlijk, maar ook progressie in acceptatie. Kan het alleen maar zo harmonieus zijn nu, omdat de kwetsuur zo aanwezig was de dagen hiervoor? Is dat hoe het werkt? Hoe kan ik zo innig tevreden prutsen met violen en verder niets hoeven? Zoveel rust in mij heb ik zelden ervaren.”

Ik heb het onzegbare geluk gehad dat ik de kanker overleefd heb. Ik weet geen ander woord dan dankbaar. Dat is wat ik ben: innig dankbaar. Maar een mens kan niet de hele dag dankbaar op de bank zitten. Dus overspoelt het leven me ook weer en loop ik als een hijgend hert van glasbak naar garage naar gemeentehuis naar…

Soms. Want, vrij naar Cruijff, als ik het door heb, zie ik het weer.

Ik wens iedereen een mooie rustige decembermaand.

Willy

www.vanderbeeksolitaire.n

Oncologieverpleegkundige en docent Previous Post

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. Bekijk ons privacybeleid

Sluiten