Pokkenbaan

“Wat heb je een pokkenbaan! “ zegt de man tegen mij. “De hele dag kanker, dood, verdriet en ellende”.  Als oncologie verpleegkundige hoor ik het vaker. Ik kijk hem aan, een joviale, open vent. Iemand die in de kroeg naast je gaat zitten en waar je ineens zo mee zit te bomen over het leven.

Maar als ik beter naar hem kijk, zie ik onrustige handen die zenuwachtig bewegen, donkere kringen onder zijn ogen en in zijn ogen zie ik bij vlagen wanhoop en verdriet.

Het begint te vertellen over de vrouw van zijn leven, zijn maatje, moeder van hun kinderen en ook werkzaam in hun bedrijf. Ze is ongeneeslijk ziek: woekerende kankercellen verspreiden zich razendsnel door haar lijf. De chemokuren geven een beetje resultaat maar verwoesten ook haar gezondheid en beginnen de kwaliteit van leven behoorlijk in te dammen. Stoppen met behandelen is steeds meer gespreksonderwerp.

Er komen verhalen over hun leven, de ups en downs, de kinderen, de mooie momenten maar ook de steeds meer wordende moeilijkere momenten.

De woorden blijven komen, soms gepaard met een lach en met tranen. In de verwijzing van mijn collega stond: wil graag hart luchten, verhaal vertellen. En dat doet hij.

Hij is moe, moe van het zorgen, moe van het verdriet, moe van het moeten draaien van gezin en bedrijf, moe van alle afspraken in het ziekenhuis, moe van kanker en aftakeling.

Ik vraag aan hem of er nog tijd is voor hemzelf ? Hij aarzelt even. In het zorgen voor iedereen is de zorg voor hemzelf verdwenen. Ik vraag hem wat hij zou willen en wat zou helpen. De antwoorden zijn verrassend simpel: met vrienden naar de kroeg en wandelen in het bos, alleen en met de telefoon uit. Gewoon even niet bereikbaar zijn.

We spreken af dat hij dat gaat regelen voor zichzelf en wel zo snel mogelijk.

Zijn werk slokt hem op en daar hebben we het uitgebreid over. Ineens kijkt hij mij indringend aan en vraagt mij om advies wat te doen. Het overvalt me en ik aarzel maar in de openheid van ons gesprek zeg ik wat ik voel. Tijd is kostbaar, het einde begint te naderen en het is elk goed moment koesteren wat er is. Er is alleen het NU. Stel prioriteit in wat nu echt belangrijk is. Het raakt hem en er komen tranen. Hij knikt naar mij en met een verrassende kracht zegt hij dat hij dat ook gaat regelen.

Twee maanden later kom ik hem tegen op de polikliniek. Zijn vrouw is overleden. Ik krijg een wat onhandige omhelzing. Hij bedankt me voor het wakker schudden en de tips die ik heb gegeven. Naast de ontelbare moeilijke momenten zijn er kostbare en ontroerende momenten geweest. Samen met de kinderen hebben ze bij leven kostbare herinneringen gemaakt. Ik voel een brok in mijn keel.

Hij loopt weg……..

En ik glimlach want dit soort momenten maken dat ik zo ongelofelijk houd van mijn “pokkenbaan “.

Jeroen Martijn Plette

Jeroen Martijn is verpleegkundige specialist oncologie, psychosociaal therapeut verlies en rouw en docent aan de Academie CRK. 

Oncologieverpleegkundige en docent Previous Post
In de luwte Next Post

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. Bekijk ons privacybeleid

Sluiten