Oncologieverpleegkundige en docent

Jeroen Martijn Plette, 25 jaar oncologieverpleegkundige en docent vertelt….

Met mijn 25 jaar jubleum in Gelre vier ik ook 25 jaar (oncologie)verpleegkundige zijn. Het vak dat ik de afgelopen tijd weer heb hervonden, het vak dat ik nog altijd met hart en ziel doe, het vak dat ontroert, inspireert, uitdaagt, nederig blijft houden, dat soms frustreert. Het vak waar IK zo van houd.
Mijmerend komen ze langs: duizenden ontmoetingen, gesprekken, momenten. Nog altijd ben ik onder de indruk van de impact van kanker, van een diagnose die 1-maal uitgesproken alles verandert…voor altijd. Ik ben geraakt door de moed om er mee te dealen, om door te gaan, maar ook om te stoppen. Ik buig diep voor de veerkracht van lichaam en geest.
Ik ben dankbaar voor het vertrouwen, de openheid en bereidheid om mij toe te laten, elke dag weer doen patienten en hun naasten dit. Ik ben dankbaar voor de rol ik mag zo spelen, soms piepklein en soms groter. In het oog van de storm help ik stilstaan of juist weer gaan.

Er komen ontelbare namen langs van hen waar ik afscheid van nam, ik zie de gezichten voor me van hen die verder leven. Van partners, geliefden, vrienden en kinderen die aan de zijlijn mee strijden. Er waren tranen, lachbuien, praktische tips, knipogen, knuffels en gesprekken.

Ik denk aan mijn vader en Annet die allebei op “mijn” poli behandeld werden terwijl het afscheid in de lucht hing. Wat een levenservaring als persoonlijke stukken en professionaliteit samen moeten gaan.
Ik denk aan collega Hilde, aan al onze presentaties samen over seksualiteit en intimiteit in de zorg en zoals ik haar vlak voor haar sterven liet weten: ik blijf jouw naam noemen, zal het werk voortzetten.

Ik denk aan een ieder wiens naam ik hier niet wil noemen maar dit weet als dit leest dat het over hem of haar gaat,
De afgelopen tijd was intens: verliezen van al lang bekende patienten en gesprekken over afscheid en loslaten. Laatste woorden en handdrukken en soms een omhelzing. Het valt me soms zwaar, vorige week was er een flinke bel wijn nodig maar het is ook zo prachtig. In mijn werk gaat het over de essentie, weg van poespas maar over voluit leven en soms sterven. En daar mag ik bij zijn !

Het brengt en bracht me nog veel meer: nieuwe projecten, Academie Coaching Rondom Kanker, congres in washington, artikel in nursing en ontelbare presentaties. Ik heb mijn collega’s bedanktĀ en getoost ik met hen op mijn jubileum maar nog meer op het leven, op mens zijn. En dus voor nu: proost !

Mantelzorger? 3 stappen om het langer vol te houden! Previous Post
Pokkenbaan Next Post

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. Bekijk ons privacybeleid

Sluiten