borstkanker

‘Na twee keer borstkanker mag mijn masker er af.’

Margreet is moeder van twee zoons in de tienerleeftijd. Viereneenhalf jaar na de eerste keer borstkanker voelde ze weer een knobbel. Negen jaar van haar leven hebben borstkanker, behandelingen, reconstructie en revalidatie een rol gespeeld. Vijf jaar geleden ging het lichamelijk weer goed, maar riep haar hart om hulp. Zo ontmoetten we elkaar in een coachtraject. Nu is Margreet bij coaching rondom kanker betrokken als ervaringsdeskundige en draagt ze met haar verhaal bij aan de opleiding en training. Margreet vertelt over het verschil tussen de eerste en de tweede keer dat ze de diagnose kreeg.

Ik deed of ik helemaal geen hulp nodig had

Ik zie een heel groot verschil tussen de eerste keer dat ik borstkanker kreeg en de tweede keer. Ergens wanneer je lichaam tot rust komt, krijg je moeilijke momenten. Ik had dat vooral als ik ’s avonds naar bed ging. De eerste keer ben ik niet ziek geweest, ook niet van de chemo’s. Ik had een vriend in het zuiden en we deden echt belachelijk leuke dingen. We gingen naar Parijs, of naar Maastricht, we deden van alles. Maar wat heb je dan: afleiding. Dus ga je niet naar jezelf. Eigenlijk helemaal niet. En dan kwam ik maandagmorgen weer thuis en dan zat ik in de flow tot aan het weekend. Ik heb voor mezelf ervaren dat ik vocht tegen het gevoel van intens verdrietig en alleen zijn, maar ik deed stoer van: ik red me wel. Later heb ik gemerkt dat er zo veel mensen om me heen waren die me wilden helpen, maar dat ze me niet konden bereiken, want ik deed of ik helemaal geen hulp nodig had.

In de knoei met mijn bovenkamer

Achteraf heb ik de eerste keer alleen maar in de overlevingsstand gestaan, ben ik niet naar mijn gevoel gegaan. Ik kon mijn momenten dat ik zo intens verdrietig was met niemand delen. Dan zeiden mensen: moet je kijken wat je allemaal doet, maar dat was die buitenkant. Ik denk: ja, buitenkant is leuk, maar dat is niet hoe je je voelt. De tweede keer kwam het zo rauw op mijn dak, dat ik gelijk heel ver naar beneden ging in mijn gevoel. Het lijkt wel of iedereen het de tweede keer erger vindt. Maar dat proces ben ik veel beter doorgegaan. Alleen toen ik die tweede keer weer op het einde zat, zat ik weer zo in de knoei met mijn bovenkamer.

Het proces dat
je masker langzaam af kan, dat is het belangrijkste

Ik ben een keer of drie naar een psycholoog geweest. Dat was een heel aardige mevrouw, maar daar had ik geen klik mee. Mijn bovenkamer wil zo veel en die kan maar niet accepteren dat mijn lichaam niet wil. ‘En waarom niet, waar komt dat door?’, vroeg ik haar. Dan ging ze naar vroeger en ik zei: ‘Nee, mijn probleem is nu, ik heb dit nu meegemaakt en ik moet accepteren dat ik het twee keer heb gehad en niet meer zo word wie ik was.’ Lichamelijk dan, want ik ben wel veel rijker in mijn hoofd en dat is eigenlijk veel meer waard. Het zit hem veel meer in hoe je naar jezelf durft te gaan. Het proces dat 
je masker langzaam af kan, dat is het belangrijkste, denk ik.

Uit: Coaching bij kanker, begeleiding vanuit levenskunst

Heb jij het verlangen om mensen te coachen die door kanker zijn geraakt? Heb je een HBO vooropleiding op het gebied van coaching of begeleiding? Kijk kan of de opleiding Excellente coach rondom kanker iets voor je is iets voor je is. 

#wereldkankerdag 'Het koste me mega veel energie om hem te #overleven.' Previous Post
Rust in jou Next Post

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. Bekijk ons privacybeleid

Sluiten